|
Brink - 6
Dit is een plek binnen ons dorp die
Op deze foto is te lezen hoe men indertijd dit etablissement meende te moeten kwalificeren: Hotel Centrum E. Vorenkamp. Groote speel- en theetuin. (2011-03) Een Hotel is het zeker geweest. Dat kunnen we afleiden uit de tekst op de achterkant van deze kaart die was gericht aan mevrouw Speijers in Epe.
Vorenkamp huisvestte vaak mensen die voor langere tijd in Gieten aan het werk moesten. Zoals deze G. die bij Udema als keurmeester aan de slag ging. En dat is hem, zoals we kunnen lezen, 'niet mede gevallen'.
Maar was Centrum naast Hotel ook een Groote speel- en theetuin? In mijn dagen heb ik er nooit een speeltuin gezien. Maar er was meer vertier in dit gebouw. Werd 'Tent' aangeduid als concertzaal, 'Centrum' was in cultureel opzicht de tegenhanger, want heeft jarenlang gefungeerd als 'de bioscoop' van Gieten. Aan de achterkant heeft nog jarenlang het projectie- hokje gestaan. Ik heb in het verleden wel tal van verhalen uit deze periode gehoord. Maar ik ben ze vergeten. Ik zou graag willen dat men de herinner- ingen aan die tijd nog eens voor ons zou willen vastleggen. Zij kunnen ons misschien ook vertellen wat dat van een 'mast' is die hier voor het gebouw staat.
De man met het geweer lijkt een toevallige klant te zijn die
een schotje wil
(2011-03) Rigt Pomp stuurde ons een paar mooie afbeeldingen van Centrum
(2011-09) We troffen de gevel van Centrum tot op heden nog niet in kleur aan. Maar die foto is er nu ook! Nou ja... kleur???
(2006-02)
Harry
Kloose stuurde deze bijdrage over de uitbaters van Centrum
in. Hij doet dat in het Drents. Wie dat niet kan lezen moet
maar even een 'vertaling' opvragen": Mijn herinneringen aan Centrum zijn vooral gerelateerd aan de sport. Elke laatste zaterdag van juni is er TT in Assen. Tegenwoordig kunnen we dat 'live' volgen op TV. Maar mooier dan de races zelf, was vroeger de sfeer die ook in Gieten 'hing' rondom de TT. Niet alleen ging Jan en Alleman al op vrijdagavond naar Assen (op brommers met dikke leren jassen aan), ook de mecaniciëns en de coureurs zelf kozen in de week voorafgaand aan de TT domicili in Gieten. Vele coureurs overnachtten bij Braams. Dat dit ook voor jeugdboekenschrijvers een tot de verbeelding sprekende gebeurtenis was mag blijken aan de referenties hieraan in het boek 'Stormende Motoren, de TT van Wim Parelman' geschreven door B. Dubbelboer. Ik heb het boek onlangs nog eens gelezen. Het zat in de museum-collectie van de openbare bibliotheek van Amsterdam. Een hele middag heb ik, bij regenachtig weer, op de kinderafdeling doorgebracht, verdiept in dit mooie boek. Het regenachtige gevoel was in één keer verdwenen. Ik werd meegesleept naar het warme, zonnige verleden. In de schuur bij Vorenkamp volgden we met open monden de Japanners die hier heuse racemotoren in elkaar zetten. We schreven die rare tekens die op een olieblik stonden afgebeeld over op een papiertje en lieten hen dit lezen. Ze begrepen waarachtig wat er stond. Contact met met mensen aan de andere kant van de wereld!!! En dan raceten we zelf op onze fiets naar huis: schoensmeerblikje met wasknijper tussen de spaken zorgde voor het geluid en aan het stuur boven de lamp hadden we een ovaal bord gehangen met daarop 'ons' nummer. Ik heb een aantal passages uit Dubbelboer's boek gekopieerd.
Meer over de TT in Gieten moet u wezen bij Gieter handtekeningenjagers en de persoonlijke notitie van Tonnie Knoop
Daarnaast was 'Centrum' ook de plaats waar je ging kijken of
het voetballen wel of niet doorging. Vandaag En de laatste sportieve herinnering is tevens de herinnering die een grote impact heeft gehad: de jaarlijkse gymnastiekuitvoering. Volgens mij zat vroeger wel meer dan 80% van de jeugd op gymnastiekclub Sparta. En het jaarlijks hoogtepunt was de uitvoering. Wekenlang al hadden we geoefend op acrobatische toeren op kast, brug, bok en paard. Of een 'lullig' dansje met knotsen. En dan na de generale repetitie was de zaterdagavond daar: in een lange sliert trokken we door de berookte zaal, vlag en vaandel volgend, op naar het toneel. Wanneer we daar in ons hemdje en gympakje met daarop het sparta-embleem stevig vastgenaaid met ons allen stonden opgesteld nam de voorzitter, ik weet niet anders dan dat de heer Geert Pepping dat was, het woord. Nadat hij de hoogtepunten en de tegenslagen uit het voorbije jaar de nodige aandacht had gegeven zetten wij het Sparta-lied in. Uit volle borst zongen wij dan: "Wij voelen ons Spartanen zo dapper, jong, kwiek en sterk (....) en dan met het heftige slot maar wat er mocht vergaan. Óns Sparta blijft bestaan!!!" (2x)
De thermometer in de zaal steeg tot grote hoogte, de
gymnasten werden daarna 'opgeborgen' in schuurtjes en kelders. Ik kan me een
koude niet in gebruik zijnde kelder onder het toneel herinneren waar een grote
bar stond met visnetten en ballonnen aan het plafond. Is er iemand die nog de
tijd heeft meegemaakt dat deze bar 'echt' in gebruik was? In ieder geval was het
bij de gymnastiekuitvoering slechts een ongemakkelijke kleedkamer. Beter was het
direkt naast de feestzaal in de 'bijkeuken'. Daar stond tenminste nog een grote
zwarte kachel. Waar we ons blauwbekkend aan probeerden te warmen. En dan om een
uur of half tien werden daar de eerste kroketten verkocht. Nog beter hadden het
de meisjes op de bovenverdieping. Jongens en meisjes zaten strikt gescheiden. De
jongens probeerden dan 'stiekem' naar boven te sluipen en samen met 'de meiden'
op een van die hotelkamertjes wat 'spannend' te keten. Na de verloting in de
pauze was het áller-áller-hoogst denkbare hoogtepunt:de polonaise na afloop van
de officiële uitvoering. Al wekenlang was er op school gedeald en gekoppeld voor
'de stoel'. Wie met wie de stoel ging doen. Tijdens de polonaise werden er twee
stoelen tegenover elkaar gezet, die vervolgens werden beklommen door de
tijdelijk gekoppelde jongens en meisjes. En daar boven op die stoelen gebeurde
het: ze gaven elkaar een kusje... (2008-01) Zo was er ook elk jaar een thema-act. Zoals hier in het begin van de jaren zestig.
Zoals u op de foto hierboven kunt zien was toen dat thema "jaren dertig". De gymnasten werden in een lange witte broek met hemdje gehesen, zwarte kniekousen en natuurlijk werden de 'jongeheeren' voorzien van een opgeplakte snor. "Dat was wel even wennen, zo'n kriebelding", zo vertrouwt Nijso Beishuizen ons toe. Hij stuurde ons de foto toe. Op de foto zien we in de zweefkoprol Jan Wiegman, rechts achter Rienus Pepping en op de rug gezien Nijso Beishuizen
Nog even heeft de familie Jeuring van 'de Kremmer' er nog een poosje gezeten. Zelfs een snackbar is er nog even geweest. Het heeft er echter nooit echt helemaal geswingd. (2011-02) Het gebouw kwam uiteindelijk leeg te staan. Het raakte in verval en samen met het eerder afgebrande huis van dierenarts Vermeulen vormde het jarenlang "het gat van Gieten" Op 14 maart 1979 liet een ontevreden bewoner zich via de krant horen:
Op 18 februari 1980 kwam 'om de een of andere reden' de fik in dit roemruchte café in het centrum van ons dorp. Wijlen tandarts Tamminga heeft dit troosteloze beeld toen voor ons vastgelegd.
Tegenwoordig zijn er op deze historische plaats de eerste 'luxe woonappartementen' van Gieten gebouwd. Van Jan van der Ende ontving ik deze foto, die ons een goed beeld geeft van de huidige bebouwing.
Voor op- en aanmerkingen of voor uw verhaal of herinnering ten aanzien van deze locatie doet u een e-mail in de brievenbus van "Het collectieve geheugen": |
bij menigeen sportieve dan wel ander- soortige recreatieve
herinneringen zal oproepen. Bij 'Vorenkamp' was in mijn
dagen bij ouderen nog een gangbare aanduiding van Hotel
Centrum. Aan het einde van de vorige eeuw zag het café er,
net als dat het geval was bij Braams en Tent, uit als een
boerderij. Aan het begin van de vorige eeuw zag het er
allemaal al heel anders uit.
De speeltuin is er wel degelijk geweest. Paul Oosterhof uit
Eext meldt ons: "Naast de schuur waar nu de woning van Henk
Vorenkamp staat was toen de speeltuin met o.a. een draaimolen".
Deze
suikerzakjes wijzen op twee volgende eigenaars. Jan Dekker
en Hendrik Hatzmann. Jan Dekker had later nog een café aan
de Gedempte Singel in Assen en ook de familienaam Hatzmann
zagen we later nog terug in de Gieter horeca. Jan Hatzmann,de
zoon van Hendrik begon jaren later een ander café aan de
Brink: de Ponybar. Ook dit is inmiddels geschiedenis. Jan en
zijn vrouw Tiny zijn er in de loop van het jaar 2000 mee
gestopt.
de
dag hebben we daar de telefoon voor of de nieuwsberichten op de radio. Wij
hadden toen nog geen telefoon. Als het er een beetje slecht uitzag dan ging je
de dag voor de wedstrijd al even naar 'Centrum', want daar was het
voetbalkrantje
Officiële Mededelingen in z'n geheel achter het raam
geplakt. Als de wedstrijd was afgelast dan werd er met de pen een stevig kruis
doorheen gezet. Tot en met de B-junioren was dat een grote teleurstelling,
daarna was het een vrijbrief om op zaterdagavond uitgebreid de bloemetjes buiten
te zetten.
Nadat Hendrik Hatzmann zijn zaak
van de hand had gedaan kreeg Gieten hier zowaar nog een
tijdlang een echte bar-dancing-discotheek. Zelfs Herman
Brood speelde daar tijdens de hoogtijdagen van de Wild
Romance de pannen van het dak. Maar het heeft niet lang
geduurd.
