Gasselterweg

De Gasselterweg was vanouds een belangrijke verbindingsweg tussen Gasselte en Gieten. Eigenlijk is Gasselterweg de 'sjieke' benaming van de weg, want eigenlijk moeten we "Gasselterdiek" zeggen. En de Gieters die er woonden, die woonden "op Diek"

Ze woonden ook allemaal vreselijk ver weg de Hadderinghs, Hutepuut en de pietereulie-kerel. Gingen we op nijjaorvisite bij de familie Hogenesch dan had ik altijd het gevoel dat we helemaal naar de andere kant van de wereld gingen. Ik was verbaasd, toen ik onlangs een wandeling maakte door Duurschen (terra incognita!), dat ik ineens al voorbij dit verre ijkpunt was. Dat huis van Hogenesch ligt tegenwoordig al in het dorp.

Jannie Huting, die ik 'per abuis' Hutepuut heb genoemd stuurde me een oude foto van het huis waar ze vroeger woonde. Gasselterweg nummer 17 is het. Het huis staat er nog steeds, maar ziet er tegenwoordig wel heel anders uit. Het huis is in 1966 helemaal vertimmerd. De ramen zijn echter nog hetzelfde en gelukkig staan ook de traditionele lindebomen er nog steeds. We kregen er ook nog wat familiegegevens bijgeleverd. Wilhemus Huting heeft hier ooit gewoond; hij was afhomstig van de Esserberg in Haren. Zijn zoon Frederieks werd kassier op de Boerenleenbank. De familie Huting was van alle markten thuis, want ook Piet Huting van de kroeg aan de Asserstraat was een jong van die oude Wilhelmus.

Bij een vluchtige blik vallen ons wellicht sommige details niet op. Ik zal even op een stukje van de foto inzoomen, zodat u kunt zien dat ze de huizen in ons dorp ook toen ook wel al machtig mooi konden versieren. Het lijkt er bijkans wel een beetje op dat we hier te maken hebben met Byzantijnse invloeden in de architectuur op de Gasselterdiek.

 

(2009-03) De ouders van Jan Postmus zijn overleden en nu ruimt Jan de oude spullen op. Hij komt daarbij ook leuke foto's tegen. Ook weer een voorbeeld van waarom een familiekiekje ook voor een ruimer Gieter publiek interessant zijn. De foto is gemaakt net na de overgang van het spoor in de richting van Gasselte. De foto komt uit ongeveer 1931. Naast dat we Jan's moeder links op de foto als klein meisje zien, krijgen we ook een beeld van hoe de Gasselterweg er toen uitzag. Rechts is het witte te huis van Poelman te zien, Gasselterweg nummer 4.

 

De Gasselterweg had meer ijkpunten.
Eerst kwam de Varik, dan de Grensweg en dan de fruitkwekerij van Pomona. Tegenwoordig is daar een recreatie-bungalowpark.

In het seizoen kon je daar in de winkel van de kwekerij altijd fruit kopen. Ik kan me het verhaal van iemand herinneren die door zijn moeder 'op boodschap' werd gestuurd naar Pomona. Hij moest een "puut peer'n" ophalen. Maar de betreffende jongen had zich voorgenomen om zijn op school geleerde beste Hollands te gebruiken en vroeg in de winkel:
"Ik wil graag van U een puit paren"

U kunt dat zo op deze foto niet goed zien, maar achter dit gebouw stond een soort torentje. Weet iemand van u wat dat was? Ik zal proberen om het voor u te vergroten:

Linda Raterink kwam met een heel aardige suggestie. In het verre verleden was het luiden van de middagklok van de kerk voor de boeren in het veen en in het veld een teken om voor de schaft naar huis te gaan, of om de mat met eten en koude thee soldaat te maken. Linda nu, denkt dat deze klokkentoren ook als zodanig heeft gefungeerd. Immers de boomgaarden van Pomona lagen aan de andere kant van de straat. Dus wellicht dat het luiden van de Pomona-klok voor de appelplukkers het sein was om een rustpauze te nemen. Weet een oudere Gieter zich zoiets wellicht nog te herinneren???

Ben Roosjen weet te melden dat de klok niet werd gebruikt voor het aangeven van begin- en eindtijd van het werk, maar om de eigenaar te laten weten dat er bezoek of telefoon was; hij spoedde zich dan naar huis. De klok hing al lang niet meer in het torentje, maar Ben weet zich nog te herinneren dat de luidklok tot ongeveer 1970 aan de muur van de grote witte schuur heeft gehangen. Vreemd was ook dat er "Udema" op de muur stond. Nou, niet echt vreemd. Want het bedrijf was eigenlijk van Udema. Maar Piet Boer, een boer uit Oldambt trouwde met een Udema en "kreeg het bedrijf erbij".  In de herfst gingen veel verenigingen op zaterdag naar Pomona om ten behoeve van de clubkas appels te plukken. Er moest met ladders worden geplukt, want er waren veel hoogstambomen.

(2018-05) Onderstaand bericht is uit "Het Noorden in Woord en Beeld" van 1929 geknipt. Past natuurlijk helemaal bij het voorjaar. Velen blijken volgens de getuigenissen op Facebook nog herinneringen te hebben aan Pomona. Of vanwege vakantiewerk of wel vanwege het appeltjes jatten. Dat laatste kwam sommigen thuis duur te staan: droge beschuit met thee zonder suiker!

In het gastenboek heeft u op 29 maart 2004 een bericht van Gretha Meek kunnen lezen. Haar meisjesnaam is De Boer. Net als haar zus Sonja. Maar die heet eigenlijk Sijchien. Zij woont in Frankrijk en iedereen die op de ULO Frans heeft gehad die begrijpt waarom zij een andere naam gebruikt. De zussen hebben mij een foto gestuurd van het huis en timmerbedrijf van hun opa Jans Oosting aan de Gasselterweg.



De foto moet van kort na de oorlog zijn. Ik kan mij bij het zien van de foto niet voor de geest halen waar dat huis dan precies heeft gestaan, of staat. Want het ziet er degelijk uit. Dus ik neem aan dat het er nog wel zal staan. Kijkt u eens naar de mooie door Jans Oosting zelf gebouwde bank. Speciaal voor zijn vrouw Sijchien, want dat was haar favoriete plek: op de bank tegen het huis. Toen waren teak-houten banken nog niet in de mode. Voor alle nieuwe beowners van de nieuwe Gieter woonwijken: voor een Drents huis hoort gewoon een witte bank als deze te staan!


 

Jannie en Freek Huting helpen ons bij de gedachtenbepaling van de locatie van dit huis. Het is Gasselterweg 28, werd door is waar de familie Wilkens altijd woonde. Jannes Wilkens woont er nog steeds.

In 1985 werd door een fotograaf van Het Nieuwsblad van het Noorden deze foto "geschoten".

Hij werd vertederd door het ouderwetse tafereel.
"Rauwe aardewerken kommen in knoestige handen. De koffie werd aangesleept in een stenen kan of een blikken keteltje. Zo was dat vroeger op het land in de schaarse momenten van rust. Even uitblazen tijdens het zware werk. Veel is er niet veranderd. Het keteltje heeft het veld geruimd voor een thermoskan, de kommen voor eigentijds glaswerk., maar de eeltige handen en het harde werk zijn gebleven. De koffie wordt nog altijd dankbaar aangegrepen om even uit te rusten tijdens het aardappelrooien. Even bijkomen in de luwte van een kar. Moeder de vrouw voert de koffie aan voor boer Huting en zijn helpers op het land aan de Gasselterweg in Gieten. En zoveel is er niet veranderd. Ook nu nog krijgt de boer hulp van  familie en buren als de oogst van het land moet". 

Eens even bij dochter Huting nagevraagd wie dit precies zijn: De foto is inderdaad genomen tijdens het aardappelrooien op Diek. Om precies te zijn op Duurschen tegenover het huis van HogenEsch. Wie staan er allemaal op de foto? Ep Zwiers en zijn zoon Eppie. Daarnaast Riekie Huting-Kinds, die de koffie langs kwam brengen. Vervolgens Albert Bolhuis, Willem Huting en als laatste Jans Huting. 

(2014-01)  Op de pagina van 'de Middenstand adverteert' hadden we de Albino winkel al eens voorbij zien komen. Later werd de Albino een echte Centra winkel. Het was de winkel van de ouders van Henk Bos.  Ziet er goed uit!

Albino

Centra winkel in Gieten

Geert Hadders en Jannie Huting herinneren zich de sinterklaastafel bij de Centra: "stond je voor in de rij"

Centra in Gieten


(2017-04)   Normaal was watervoorziening via regenwaterputten. Maar op verschillende plaatsen hadden de mensen gezamenlijk een welwaterput gegraven. Jan Postmus kwam met een hele mooie oude foto op de proppen van een aantal bewoners van 'diek' die samen zo'n welwaterput hadden. Dit was bij huisnummer 49.  Volgens welingelichte kringen moet ditin 1927 zijn geweest. En we hebben ook de namen van de personen die voor de fotograaf poseren. Net als bij de rubriek groepsfoto's schuift u met de muis over de hoofden en dan verschijnen daar de namen.

Voor op- en aanmerkingen of voor uw verhaal of herinnering ten aanzien van deze locatie doet u een e-mail in de brievenbus van "Het collectieve geheugen":